๑۩۞۩๑عــشـق سوخـته ๑۩۞۩๑

کجایش خنده دارد این شب تاریک و بی سامان !
که ساعتهاست می‌خندی بر این ویرانه ویران

تو از اغاز عصر زخم و درد و بی‌کسی شادی
و یا از اینکه نزدیک است دیگر نقطه پایان؟!

چرا ازاد خندیدی ؟ندیدی؟ سوگ ازادیست
و هر کس پای خود را بسته بر زنجیر یک زندان

یکی در بند تنهایی خودش را سخت پیچیده
یکی از مرگ مینالد یکی از درد بی درمان

به ریش خویش می‌خندی که می‌بازی در این بازی
که حتی نغمه یادت نمی‌ماند در این دوران؟!

به چشم خویش می‌بینی که قرنی تلخ می‌اید
بگو اخر چه می‌خواهی بگویی با لب خندان

از عشق تو گفتی عاشقت شدم من در خودم شکفتمو شقایقت شدم از عشق تا گفتم:دل بردی تو از من پیغام دل را چرا نشنیدی تو از من این دوست داشتن تو از عشق گفتن تو :والا همش حرفه عاشق شدن تو رنگ پریدن تو:والا همش حرفه عشق منی تو عمر منی تو نکنه که از من دل بکنی تو به چشمای قشنگت می یاد دل شکنی تو

سلام به همگي تقديم به درد کشيده هاي عشق

قبولش کن که ديگه تنها شدي

کسي نيست ديگه واسش اشک بريزي

بهونه نداري بيدار بموني

بگي عاشقي بي اون خواب نداري

توي اين جهان بايد تنها باشي

هميشه کنجه اتاقت بميري

ديگه رفته اون روزاي عاشقي

که واسش شعر بگيو اشک بريزي

به خدا من ميدونم دوسش داري

ولي قسمت نبوده با هم باشين

فراموش کن عشقتو تا بتوني

دوباره شعر بگيو زنده باشي

خيلي سخته که ازش دل بکني

فراموش کني واسش شعر نخوني

ولي چاره اي نمونده ميدوني

بهترين کاره که تنهاش بذاري

تا ببينه بي وفايي يعني چي

دوريو صبرو جدايي يعني چي

اگه تنها شدي اون بالا يکي

هميشه يادته تا تنها نشي...

اینو یادتون بمونه که ==>..........تنهایی مرامه عشقه..........<==

سلامی به درازای همین چند وقتی که نبودم انشاالله که منو فراموش نکردید .

ولی من شما هارو فراموش نکردم .

من از امروز دوباره به کاره خودم ادامه خواهم داد.

سراغ از من نمي گيري گل نازم

نمي شناسي صداي کهنه ي سازم

نمي دوني مگه اينجا دلم تنگه؟

نمي دوني مگه با غصه دمسازم؟

هواي گريه داره اين دل سردم

چشام گريون صدام لرزون تويي دردم

شبا تو کوچه ي پر ماتم پاييز

به دنبال چراغ خونه مي گردم

برات گفتم حديث برگ خشک و باد

لالايي قصه ي پروانه و شمشاد

سراغ از من نمي گيري نگير اما

فراموشم نکن پروانه ي زيبا

سرود بي وفايي رو چرا خوندي؟

مگه لالايي هامو برده اي از ياد؟

نذار يادت بره پروانه ي زيباي من روزي

شده قلبي اسير خونه ي غم ها

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

افتاده‌ام اینجا
که افتادن بدانم چیست؟
من کیست؟

منم مگر همو نبود که می‌رفت آویزان از کلاه کبود و خیس نوامبر
و در سینه‌اش کتابی کوچک می‌سوخت، با شعله ی زرد ویسکی
و از خود ِ مست ِ غایبش می‌پرسید: راستی، چه می‌شد نوامبر به فارسی؟
و افتاده حالا
مثل تکه زغالی
پای دیوار خالی  

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 وقتی شاعر، بر کتاب جهان، تبصره‌اش را نوشت
به تاج شاهی پشت کرد و
چنگ در گریبان دیوانه زد

 و دیوانه ی شهر از همه مهربان‌تر است
می‌زند زیر آواز
مست‌تر ترانه‌ای برای تو
برای تو، که در پایان اندوه، گام‌هایت را داده‌ای به این من دیوانه
همین دیوانه که تو را
                          چو آتشی
                                     انداخته
                                             در دامان شهر

 با من برقص
دیوانه!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

 خواب تن ترد شما بود
                           شاید
ورنه چرا دندان‌هایم را با خون ببر خالکوبی می‌کردم
به این همه پیامبر دیوانه
به بی‌جهت‌ترین قبله‌ها
                           چرا
                                سلام می‌کردم

 با یاد پریروز شما نباید
                             شاید
دیوارهای غار را نقاشی می‌کردم 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در آغوش بهار کُندپا
این برف بی‌هنگام هم جایی دارد 

گرما
در سینه ی من است
زنی را دوست دارم
سیگاری دست‌پیچ دود می‌کنم
و به پایان این شعر هم نمی‌اندیش

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در این جهان فقط دو چراغ می‌تابید

 یکی، چراغ خانه ی تو بود
به دیگری
نمی‌رسیدم هرچه می‌رفتم  

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بادبان بر دریاهای سندباد می‌پوسانم
نه سکانی‌م مانده، نه پرهیب جزیره‌ای می‌بینم
و در هر کوچه‌ام هزار و یک گزمه ی سیاه مست
خواب خون و توفان می‌بینند

 آه اگر به نسیمی شهرزادانه میهمانم کند این آسمان
یا به لالایی تودرتو
بسترد از یادم
هیبت این دریای ناپیداکرانه  

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آن دورها
جایی در جورجیا
باران می‌بارد

کف دستی بخار شیشه را می‌گیرم
بیرون، شبی تنها پی چهره ی خود می‌گردد
من مانده‌ام در چهره‌ای که دارم
و نمی‌دانم جورجیا کدام گوری‌ست
ولی وقتی زنی سیاه از ژرفای خود می‌خواند:
                                           "...It’s a rainy night in Georgia
                                            ...I feel it’s rainin’ all over the world

 می‌دانم که آنسوی چهره و
آنسوی تسکین پایان
جایی در جورجیا
باران هنوز می‌بارد  

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

باشد
بودن سیاه و نبودن سپیدش هم
باشد 

حالا که بامداد سبز است هنوز و
رود هم، دوباره  دوباره، می‌رود و
یادش دَرمان خوان ِ خالی‌های تبدار ِ داستان است
پس چرا هی مست کنم  من و در کوچه‌های بی او، آرزوی او
چرا دوبیتی ِ کفش‌هام را هی پاره‌پوزار

او، تلخ و دور
مرده به مرگی تنها
من از نخست، تابوت او   

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سیاگیسوش، نقاشی باد بر افق، باز
باز چاپاری نواسب در شیراز نگاه اوست
که باز می‌تازد و زغال گداخته می‌برد
برای گرمابه ی شیرین

 باز پوست ِ سمورانه شیر و دارچین
باز تشنه‌ای چنگ در تشنه ی دیگر
باز زابلی که چشم باز کند به شهر سوخته
باز شهر کرور کرور یاخته‌هاش
که می‌پوسند شاد 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ابر آمد و زار بر سر سبزه گریست

 دریاش نمی‌خواهد مرا، مگر غریق
                                        هرجاش غریب

 و هر کجا سر می‌کشم
تماشای غیاب اوست

بر سبزه‌اش
- نمی‌دهد غلت بزنم-
زار می‌زنم 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از سفرهای نرفته‌ات می‌آیی، حافظ
و می‌بینی
عشق همینجا بوده، همیشه، در خانه ی همسایه
دخترک ِ دیروز قد کشیده
زنی تمام
تمام ِ زن شده

 دیدی دلا...
با من چه کرد دیده ی معشوقه‌باز من

۳۸ 

قلم  را  آن  زبان  نبود  که  سر  عشق  گوید  باز
ورای  حد  تقریر  است  شرح  آرزومندی

 این حرف‌ها، این حروف، نهاده می‌شوند در سینی؛ برای فرانگ،
                                               دختر جوان و زیبای ایرانی، که از کیر کلفت می‌ترسد:

همین که شهاب ران‌های تو سوخت خواب اتاق زیر شیروانی را
مرا کشوری کور
به پادشاهی پذیرفت
و من حکم کردم:
ران بگشایی از ران. به نیمخندی بخواهی ببینم، ببویم، ببوسم، بلیسم...
نازت را. ولی بلافاصله بیدارم کنی با فحش؛ پوستم را بکنی، بیاکنی از
کاه، ولم کنی لای شاش و استفراغ کثیف‌ترین میخانه ی شهر، عوضی‌ترین
پاسبان‌ها را به سراغم بفرستی و بعد... بروی همه ی این ها را، با هرهر و
کرکر برای همه تعریف کنی.  

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بسیار باش، دهان من
اوست این!
با گریبان چاک و زنار سُست لکاته
با کونه ی داغ خیار، لای سُرین
با تلخون پایین
اینجا
همین
شهرکی در سوئد
روح زن ایرانی
پرسشی درشت
چشم‌هایی دشوار
و شعر خنزرپنزری فارسی 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

برای به خواب رفتن کنار زنان اشکانی، دیر است
دیر است، دیگر
برای یادبود دوستی، با حروف یونانی، نقر کردن

کتیبه‌ها سنگ مستراح و
تاک‌ها مدفون در شن شور
و نسل به نسل
                  جهان ما
                            از ما
                                   دورتر

حالا شکستمان را آموخته، باش آمیخته‌ایم
و دیر است، شاید برای اندوه رفته‌ها داشتن
و شاید اندکی زود، برای دست بر ناف نامحرم زنان اسلامی لغزاندن 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

گفته بودند هست
هم زبان هست
هم تن
- هم تنهایی پر از صدا و تن-

و من
میان این همه رفتامد
باز هم جزیره مانده‌ام
خشکسالم را درخت نشانده‌ام
شب ِ سرم را چراغ‌های قرمز کاشته‌ام
و در میهمانی‌ام
تنها و مست
نشسته‌ام  

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نمی‌بینم فرق پر و خالی
تفاوت آبادی و تنگسالی را، دیگر
سهم من هم همین جهنم ولرم است، لابد
همین خیابان شلوغ، ولی بی حرف
و نباید حرفی بگویم
از خانه‌خرابی‌هایی که نه خوشبخت‌ترم کردند
نه داناتر

 که، مثلا، من هم بودم
دیدم چطور آدم و حرف و حرکت
حفره ی شلوغی می‌شد در روح
و حالا در این کافه ی مست
همه خوبند
من هم

نشسته‌ام
پس از سقط جنینم
و زنم!   

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ملّا می‌رفت و ... از الله می‌ترسید. بر او سخت می‌گرفت الله ولی با بوی خامِشان می‌رفتند این نوجوانان دهاتی پاورچین‌پاورچین میان کرت‌های زعفران و تیرگی روح ملا را رگ رگ می‌کردند از زرد لذت و دلهره. ملّا آیه‌ای زمزمه گرفت زیر لب. اما آیه هم سکس و کشتزار را نزدیک هم می‌برد و اِذن دخول می‌داد، از هر راه. چه کند ملّای ما با جوشش خون؟ ملّا از خون می‌ترسید؛ پس همه‌اش از خون می‌گفت و می‌داد خون‌ها را دیگران بجایش بریزند. آخر ملّا وسواس دارد در پاکیزگی؛ مثلاً انش را با دست ِ خیس پاک می‌کند.
از الله می‌ترسید ملا. و تا برملا نشود ترسش، می‌ترساند همه را، به نام چیزی که خودش هم نمی‌دانست چیست. ولی برای نامیدن جهل، لامش را مکرر می‌کرد و ا  می‌نامیدش. خودش هم شک کرده بود که الله شاید پرونده ی ترس‌ها و تردیدهای اوست. پس مهم بود که دیگران الله‌ش را جدی بگیرند. و چیست از ترس جدی‌تر، از ترس جِری‌تر؟
ملّا می‌رفت
می‌رود
ما هم سایه ی دراز و مضحک ِ او.

((طلب عشق))

                    ((قصر طــــلا))

الهی پير بشـــــــــی با يار تازه            خدا قصر طـــــلا واست بسازه

نبينی روزی رو که لشــکر غم             يه ريز و بی امون بر تو بتازه

الهی زندگيت طعم عـــــسل شه            دعای دشمــنات هی بی اثر شه

زمستون و غم های سترد پاييز            الهی که برات ضرب المثل شه

ستاره ت تا ابد روشــــن بمونه            سياهی راه خونــــــت رو ندونه

الهی مرغ عشق آرزوهــــــات            سر شب تا ســحر يک دم بخونه

حالا رفتی برو عيـــــــبی نداره          ببـــــــين اين دل هنوزم بی قراره

تو که تنهام گذاشتی توی غربت         الهی که خدا تنــــــــــــــهات نذاره

من واقعا شرمنده هستم که یه 10-15 روزی میشه آپ نکردم ولی از این به بعد درست شد.

© نغمه درد ©

درمنی و اينهمه زمن جدا

با منی و ديدهات بسوی غير

بهر من نمانده راه گفتگو

تو نشسته گرم گفتگوی غير

غرق غم دلم به سينه می تپد

با تو بيقرار و بی تو بيقرار

وای از آن دمی که بيخبر زمن

برکشی تورخت خويش از اين ديار

سايه توام بهر کجا روی

سر نهادهام به زير پای تو

چون تو در جهان نجسته ام هنوز

تا برگزينمش بجای تو

شادی و غم منی به حيرتم

خواهم از تو...در تو آورم پناه

موج وحشيم که بی خبر ز خويش

گشته ام اسير جذبه های ماه

گفتی از تو بگسلم...دريغ ودرد

رشته وفا مگر گسسنتی است؟

بگسلم ز خويش و از تو نگسلم

عهد عاشقان مگر گسستنی است؟

©نشاني من©

© من نشانی از تو ندارم،

©اما نشانی ام را برای تو می نويسم:

©در عصرهای انتظار،به حوالی بی کسی قدم بگذار!

©خيابان غربت را پيدا کن و

©وارد کوچه پس کوچه های تنهايي شو!

©کلبه ی غريبی ام را پيدا کن ،

©کنار بيد مجنون خزان زده

©و کنار مرداب آرزوهای رنگی ام!

©در کلبه را باز کن

©و به سراغ بغض خيس پنجره برو!

©حرير غمش را کنار بزن!

©مرا خواهی ديد با بغضی کویری

©که غرق عصاره ی انتظار

©پشت ديوار دردهايم نشسته ام…

نيايش نو در سال نو

خدايا!

تو را سپاس

كه فرصت تولد دوباره

تولد چند باره و چندين باره به ما مي بخشي

خداوندا!

اين بار

فرصت تولدي به ما ببخش

كه تا هميشه از آن لذت ببريم.

دوره تازه

خدايا!

تو را سپاس

كه باز به ما فرصت مي دهي

دور تازه اي از گردش زمين و خورشيد را ببينيم.

خداوندا!

گواه باش

كه تورا

و آسمان و زمين و ماه و خورشيد تو را

و قرار و بي قراري شان را

و سكون و آرامش و تكان و گردششان را دوست داريم.

                                    حال تازه    

خدايا !

تو را سپاس

كه امكان ديدن شب و روز

مشاهده ي جابه جايي سال و ماه

واحساس دگرگوني دل ها و ديده ها را به ما مي بخشي.

خداوندا !

حالي تازه به ما ببخش

حالي كه در گنجايش وجودمان

حالي كه تواش بر ما بپسندي

و از ديدن ما در آن حال خشنود شوي.

روحي از شكوفه

خدايا !

تو را سپاس

كه در اين روزها

تن درختان را

پر ازشكوفه هاي زرد و سفيد و قرمز مي كني.

خداوندا !

در اين روزهاي بهاري

روح ما را هم شكوفه باران كن.

---

ميدان

صدها بار اين مسير را رفته بودم آمده بودم

تو در ميدان

كناره فواره ها ايستاده بودي

و صد ها بار

با چشم هاي لغزان زنده ات

اي مجسمه آهني

مرا تا ايستگاه دنبال كرده بودي

                          رو به ديوار                              

دوست دارم  

توي يك كوچه ي بن بست    

پنجره اي باشم                

وقتي كه باز شوم      

با قاصدك ها آشنا شوم

دوست دارم

دوست داشته باشم

و با تو انس بگيرم

آه اي عزيزترين چيزم

ديوار رو به رويي!         

تو جاي خورشيد

من اگر تنهايم

ياد تو سهم من است

ياد تو در دل من

              همه وقت و همه جا

با من از رفتن و پرواز مگو

بال پرواز من انگار شكسته

من ز احساس پر پروانه بي خبرم

              چون كه بي بال و پرم

مهربانم!

نگرانم كه بهار

زود تر از تو بيايد

روزگارم ابري ست

كاش اين بار,توجاي خورشيد

آفتاب بشوي!

این امضایه منه؟!

اون می گفت با تو بودن عمریه آرزوم

                             تصویر چشمای تو همیشه روبروم

اما به سال نرسید که براش کهنه شدم

                        چون گلیمی خورده پا در میخونه شدم

فصل زرد عشق من با تو باغ پونه داشت

                       قلب بیقراره من کنج شادی خونه داشت

اما قسمتم نشد با تو هم خونه شدن

                     سر یک سفره نشستن با تو هم دونه دونه

                              آرزومه

امید

                            هجر

لبهاي خشكيده

                                               سر گشته

عشق يعني خاطرات بي غبار
دفتري از شعر و از عطر بهار 

عشق يعني يك تمنا , يك نياز
زمزمه از عاشقي با سوز و ساز

عشق يعني چشم خيس مست او
زير باران دست تو در دست او

عشق يعني ماتهب از يك نگاه
غرق در گلبوسه تا وقت پگاه

عشق يعني عطر خجلت ....شور عشق
گرمي دست تو در آغوش عشق

عشق يعني "بي تو هرگز ...پس بمان  "
تا سحر از عاشقي با او بخوان

عشق يعني هر چه داري نيم كن
از برايش قلب خود تقديم كن

نگاه مرا باور كن
دستان مرا باور كن
احساس مرا باور كن
قلب مرا باور كن
حرف مرا باور كن

آري  .....

اظطراب در نگاه من از شور عشق توست
لرزش دستانم از انتظار ديدار توست
احساس گرمم از حرارت نگاه توست
تپش قلبم از به ياد آوردن خاطرات توست....

و حرف من اين است  :

" آري....هنوز هم دوستت دارم...."

کاش میتوانستیم فاصله های میان وجودمان را کم کنیم و با هم یکرنگ شویم....کاش میتوانستیم این یکرنگی را حفظ کنیم و با هم یکی شویم.. وکاش میتوانستیم این یکی بودن را حفظ کنیم و هرگز جدا نشویم

خوش به حالت بچه لات كه نداري كرابات

حسوديم ميشه بهت خوش صدايي بچه لات

دستمال يزدي داري

كفشهاي مشتي داري

چشماي ريزي داري

دشنه تيزي داري

مو نداري كه بري سلموني يا به اون ژل بزني

يا نه آنقدر بلند كني كه بخواي تل بزني

فاصله ي تو از من يه سكوت خالي و سرد

جاي خالي تو رو چه جوري و با كي ميشه پر كرد

فاصله بين من و تو چند تا راه بي نشونه

روزي كه بري، ديگه واسه من هيچي نميمونه

بي تو مثل يه برگ زردم با تو گرمم بي تو سردم

تو پيشم درختي و من كوچيكم قد يه برگم

يكي اينجا چش به راته زير رگبار يه ترديد

نكنه روزي بياد كه نشه عشقو تو چشات ديد

نكنه فاصله تو رو بگيره يه روزي از من

روزي كه عشقي نباشه روز مرگ خود من

من كه بي صدا نشستم حرفاي تو شد بهونه

همه شاهد بودن اون روز تو به من گفتي ديوونه

ديگه بي قراري بسه مگه چه گناهي كردم

چرا مي زني تو ذوقم،ليلي تك زمونه

شبا تا صب مي شستم تورو اون بالاببينم

آخه اون كه من ميخواستم جاش فقط تو آسمونه

تو يه كتابي خوندم هر كسي كه بختش سياهه

هر كي كه خوشي نديده متولد خزونه

من كه پاييزي نبودم پس چرا بختم سياه شد

آره تقصير كسي نيست يار ما نا مهربونه

حالا كاراي منم شده واستون سوژه ي خنده

باشه اشكالي نداره باز بهم بگين ديوونه

طاقتم خيلي زياده كس ديگه جاي من بود

نفرينو با گل مشكي مي فرستاد دم خونه

هرچي دوس دارين بخندين،خوش باشين تو دنيا اما

سرنوشتتون الهي چي بگم...خدا مي دونه.

اگه از شعر خوشتون مياد بيشتر كنم.؟!؟

بازم من بازم تو باز از نو رو يک خط و يک جا و با هم

نه تو قصد من نه من قصد تو ميدوني و ميدونم

چگونه می شود قلب داشت اما نبخشيدش؟

 چشم داشت اما فرو افتاده نگاه داشتش؟

دست داشت اما در قفا پنهان كردش؟

چگونه می شود ماسه نبود روان نبود جاری نبود وقتی كه می شود؟؟

 چگونه می شود جوانه نداد شكوفه نداد

 سبزه نبود وقتی كه می شود؟؟

چگونه می شود شبنم نبود زلال نبود آيينه نبود وقتی كه می شود؟؟

 چگونه می شود نوازش نبود نوازش نكرد پريشان نكرد وقتی كه می شود؟؟

چگونه می شود پرنده نبود رها نبود

آسمانی نبود وقتی كه می شود؟؟

چگونه می شود آدمی بود اما در سينه سنگ پروراند؟

چگونه می شود گوش كرد اما نشنيد؟

چگونه می شود نگريست اما نديد؟

چگونه می شود زيست اما دوست نداشت؟

 چگونه می شود ادامه داد، اما خالی بود؟

 چگونه می شود بود اما نبود؟

  چگونه می شود اين همه هراسيد؟

 چگونه می شود اين همه تنها بود؟

 چگونه می شود اين همه " من " بود؟

...

شـب شده سـاکتـــه دوبــاره خـونـه میــگرده دل دنبـــال یک بهـونه

آدمک آخر دنیاست بخند

ادمک مرگ همین جاست بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

 :::شعر:::

اشکم ولی به پای عزیزان چکیده ام         خارم ولی به سایه ی گل آرمیده ام 

با یاد رنگ وبوی تو ای نوبهارعشق          هم چون بنفشه سربه گریبان کشیده ام

چون خاک در هوای تو ازپافتاده ام            چون اشک در قفای توباسردویده ام   

من جلوه ی شباب ندیدم به عمر خویش             ازدیگران حدیث جوانی شنیده ام